ប្រទេសម៉ារ៉ុកបានទាមទារកម្មសិទ្ធិលើទឹកដីដែរខ្លួនមិនបានគ្រប់គ្រងនោះគឺសាហារ៉ាខាងលិច ដែលខ្លួនបានកំណត់ជាខេត្តភាគខាងត្បូងរបស់ខ្លួន។

• នៅឆ្នាំ 1975 បន្ទាប់ពីអេស្បាញយល់ព្រមឈប់ធ្វើអាណានិគមលើទឹកដីនោះ និងប្រគល់ការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្លួនទៅឱ្យប្រទេសម៉ារ៉ុក និងប្រទេសម៉ូរីតានី ពេលនោះហើយដែលសង្រ្គាមទ័ពព្រៃបានផ្ទុះឡើងរវាងមហាអំណាចទាំងពីរនេះ និងប្រជាជនក្នុងស្រុកមួយចំនួន។
• នៅឆ្នាំ 1979 ប្រទេសម៉ូរីតានីបានបោះបង់ចោលការទាមទារសាហារ៉ាខាងលិច ប៉ុន្តែសង្រ្គាមនៅតែបន្តផ្ទុះឡើង។
• រហូតដល់ឆ្នាំ 1991 កិច្ចព្រមព្រៀងឈប់បាញ់ត្រូវបានសម្រេច ប៉ុន្តែបញ្ហាអធិបតេយ្យភាពនៅតែមិនអាចដោះស្រាយបាន។
• សព្វថ្ងៃនេះ ម៉ារ៉ុកកាន់កាប់ពីរភាគបីនៃទឹកដីសាហារ៉ាខាលិច ហើយកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីដោះស្រាយជម្លោះរហូតមកដល់ពេលនេះប៉ុន្តែនៅតែបរាជ័យ។
• ក្រោយ​ពី​ទទួល​បាន​ឯករាជ្យ​មក ប្រទេស​ម៉ារ៉ុក​មាន​ស្ថិរភាពរហូតដល់ប្រទេសនេះមានសេដ្ឋកិច្ចធំជាងគេទីប្រាំនៅក្នុងទ្វីបអាហ្រ្វិក ហើយមានឥទ្ធិពលយ៉ាងសំខាន់ទាំងនៅក្នុងទ្វីបអាហ្រ្វិក និងក្នុងពិភពអារ៉ាប់។
• ប្រទេសម៉ារ៉ុកត្រូវបានចាត់ទុកថាជាមហាអំណាចកណ្តាលក្នុងកិច្ចការពិភពលោក ហើយក៏ជាសមាជិកមួយនៅក្នុងសម្ព័ន្ធអារ៉ាប់ សហភាពអារ៉ាប់Maghreb សហភាពសមុទ្រមេឌីទែរ៉ាណេ និងសហភាពអាហ្វ្រិកផងដែរ។
• ម៉ារ៉ុក គឺជារាជាធិបតេយ្យពាក់កណ្តាលរដ្ឋធម្មនុញ្ញឯកត្តជន ដែលមានសភាជាប់ឆ្នោត។ ស្ថាប័នប្រតិបត្តិត្រូវបានដឹកនាំដោយព្រះមហាក្សត្រនៃប្រទេសម៉ារ៉ុក និងនាយករដ្ឋមន្ត្រី ខណៈដែលអំណាចនីតិបញ្ញត្តិត្រូវបានប្រគល់ឱ្យទៅសភាពីរគឺសភាតំណាងរាស្រ្ត និងសភាក្រុមប្រឹក្សា។

អំណាចតុលាការស្ថិតនៅលើតុលាការធម្មនុញ្ញ ដែលអាចពិនិត្យមើលសុពលភាពនៃច្បាប់ ការបោះឆ្នោត និងប្រជាមតិ។ ព្រះមហាក្សត្រកាន់អំណាចប្រតិបត្តិ និងនីតិបញ្ញត្តិ ជាពិសេសលើវិស័យយោធា នយោបាយ​ ការបរទេស និងកិច្ចការសាសនា​ ទ្រង់​អាច​ចេញ​ក្រឹត្យ​ដែល​គេ​ហៅថា dahirs ដែល​មាន​កម្លាំង​នៃ​ច្បាប់ ហើយ​ក៏​អាច​រំលាយ​សភា​បាន​ដែរ​បន្ទាប់​ពី​ពិភាក្សា​ជាមួយ​នាយក​រដ្ឋមន្ត្រី និង​ប្រធាន​តុលាការ​ធម្មនុញ្ញ។