យោងតាមការចុះផ្សាយពីប្រភពបរទេស មនុស្សជាច្រើនតែងយល់ច្រឡំថា “ជំងឺខ្លាញ់រុំថ្លើម” កើតមានតែលើអ្នកដែលមានរូបរាងធាត់ ឬលើសទម្ងន់ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ សូម្បីតែអ្នកដែលមានរូបរាងស្គមតែមានដុះក្បាលពោះ ឬអ្នកដែលចូលចិត្តញ៉ាំអាហារបំពង អាហារផ្អែម និងភេសជ្ជៈដែលមានជាតិស្ករខ្ពស់ ក៏មានហានិភ័យខ្ពស់មិនចាញ់គ្នាដែរ។

ជាតិខ្លាញ់ដែលលើសនឹងទៅសន្សំក្នុងថ្លើម រហូតបង្កជាការរលាក រឹងថ្លើម ឬអាចឈានដល់មហារីកថ្លើមនាពេលអនាគត។ អ្វីដែលគួរឱ្យបារម្ភបំផុតនោះគឺ ក្នុងដំណាក់កាលដំបូង ជំងឺនេះច្រើនតែ “មិនបញ្ចេញរោគសញ្ញា” ទាល់តែសោះ ទើបគេហៅវាថាជាសត្រូវលាក់មុខ។

ទោះជាយ៉ាងណា ប្រសិនបើអ្នកចាប់ផ្ដើមសង្កេតឃើញសញ្ញាមិនប្រក្រតីមួយចំនួន អ្នកមិនគួរមើលរំលងឡើយ។ សញ្ញាដែលជួបប្រទះញឹកញាប់បំផុតគឺ អាការៈអស់កម្លាំង ល្វើយ និងគ្មានកម្លាំងកំហែង ទោះបីជាអ្នកបានសម្រាកគ្រប់គ្រាន់ក៏ដោយ ព្រោះថ្លើមត្រូវធ្វើការធ្ងន់ដែលប៉ះពាល់ដល់ប្រព័ន្ធដុតរំលាយថាមពល។ បន្ទាប់មកគឺអាការៈឆ្អល់ពោះ ហើមពោះញឹកញាប់ និងមិនសូវរំលាយអាហារ ជាពិសេសក្រោយពេលញ៉ាំអាហារដែលមានជាតិខ្លាញ់ខ្ពស់។ សញ្ញាដែលច្បាស់បំផុតមួយទៀតគឺ អារម្មណ៍តឹងណែន ឬឈឺអួលៗនៅក្រោមឆ្អឹងជំនីខាងស្តាំ ដែលជាកន្លែងស្នាក់នៅរបស់ថ្លើម ហើយនៅពេលមានការរលាកខ្លាំង អ្នកអាចនឹងបាត់បង់ចំណង់អាហារ ឬមានអារម្មណ៍ចង់ក្អួតចង្អោរងាយៗ។ ប្រសិនបើទុកយូររហូតដល់ភ្នែកឡើងពណ៌លឿង ឬស្បែកឡើងលឿង (ជំងឺខាន់លឿង) នោះមានន័យថាថ្លើមរបស់អ្នករងការខូចខាតធ្ងន់ធ្ងរហើយ ដែលត្រូវប្រញាប់ទៅជួបគ្រូពេទ្យជាបន្ទាន់។

ដើម្បីការពារខ្លួនពីជំងឺនេះ អ្នកគួរផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់រស់នៅភ្លាមៗ ដោយកាត់បន្ថយអាហារបំពង និងអាហារដែលមានជាតិខ្លាញ់ច្រើន រួចងាកមកញ៉ាំអាហារបែបស្ងោរ ចំហុយ ឬអាំងវិញ។ ការកាត់បន្ថយជាតិស្ករ និងម្សៅចម្រាញ់ គឺជារឿងសំខាន់បំផុត ព្រោះជាតិស្ករដែលលើសគឺជាមេខ្លោងដែលថ្លើមបំប្លែងទៅជាខ្លាញ់សន្សំ។ បន្ថែមពីនេះ ការហាត់ប្រាណឱ្យបានទៀងទាត់យ៉ាងហោចណាស់ ១៥០ នាទីក្នុងមួយសប្តាហ៍ នឹងជួយដុតរំលាយខ្លាញ់ក្នុងថ្លើមឱ្យទៅជាថាមពលវិញ។ អ្វីដែលមិនអាចខ្វះបានគឺ ការពិនិត្យសុខភាពប្រចាំឆ្នាំ ដើម្បីតាមដានមុខងារថ្លើម និងជាតិស្ករក្នុងឈាម ព្រោះការរកឃើញក្នុងដំណាក់កាលដំបូង គឺជាវិធីដ៏ល្អបំផុតក្នុងការព្យាបាលឱ្យជាសះស្បើយ មុនពេលជំងឺវិវត្តទៅជាធ្ងន់ធ្ងរ៕