រឿងខ្លះនិយាយហើយធូរចិត្ត រឿងខ្លះនិយាយហើយកាន់តែតឹងទ្រូង ឯ រឿងខ្លះមិនអាចសូម្បីតែនិយាយ.

ជីវិតមនុស្សម្នាក់ ពោរពេញដោយរឿងរ៉ាវរាប់មិនអស់។ ខ្លះជារឿងសប្បាយៗដែលអាចនិយាយបន្ដគ្នាដោយមានភាពងាយស្រួល និងធ្វើឲ្យចិត្តស្រួល ថែមទាំងបំបាត់អារម្មណ៍ក្តីកង្វល់ក្នុងអនាធិបតេយ្យនៃទឹកចិត្ត។ ប៉ុន្តែ រឿងខ្លះៗវិញ ពេលនិយាយចេញទៅ មិនមែនធូរចិត្តឡើយទេ ទៅវិញទៅមកវាជារឿងដែលធ្វើឲ្យតឹងទ្រូង ព្រួយបារម្ភ និងកាន់តែស្ទើរឈប់ដកដង្ហើម។

ឯរឿងខ្លះៗទៀត វាមានទំងន់ច្រើនពេក សូម្បីតែនឹកស្រមៃអំពីការប្រាប់គេក៏លែងស៊ាំ។ វាជារឿងដែលត្រូវទុកស្ងៀមស្ងាត់នៅចុងស្មា បាក់ស្មារចិត្តស្ងៀមៗ មិនអាចផ្ញើទៅឱ្យនរណាម្នាក់ទទួលបាន។ ព្រោះវាដូចជាគ្រាប់ភេរវកម្មផ្ទាល់ខ្លួន ដែលខ្លាចកុំឱ្យបំផ្លាញគេ ឬក៏ខ្លាចបំផ្លាញខ្លួនឯងផ្ទាល់។

នៅក្នុងសង្គមដែលមនុស្សទាំងអស់ប្រកួតប្រជែងរស់ជីវិត និងស្វែងរកអ្នកដែលយល់ចិត្ត ការសម្រេចចិត្តនិយាយឬមិននិយាយអ្វីមួយ មិនមែនជារឿងសាមញ្ញនោះទេ។ តែយើងគ្រប់គ្នាសមរម្យបានចេះគោរពទំនាក់ទំនងជាចិត្ត និងយល់ដឹងថា មនុស្សម្នាក់ៗមានពេលវេលា សុខចិត្ត និងសិទ្ធិក្នុងការចែករំលែក ឬរក្សាស្ងៀមរឿងនីមួយៗរបស់ខ្លួន។