ការព្យាយាមធ្វើខ្លួនឱ្យដូចអ្នកដទៃដើម្បីភាពចុះសម្រុងក្នុងសង្គម ជារឿងល្អមួយកម្រិត ប៉ុន្តែវាមិនគួរក្លាយជាការលះបង់ចោលនូវ អត្តសញ្ញាណ និង ភាពពិតប្រាកដ របស់ខ្លួនឯងនោះទេ។ បើយើងរស់នៅគ្រាន់តែដើម្បីតម្រូវចិត្តអ្នកដទៃ រហូតបាត់បង់ចំណង់ចំណូលចិត្ត និងគុណតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួន យើងនឹងមានអារម្មណ៍ថាឯកោ និងហត់នឿយក្នុងចិត្ត ទោះបីជាមើលទៅដូចគេឯងក៏ដោយ។

សេចក្ដីសុខពិតប្រាកដ គឺការរស់នៅដោយមានសុជីវធម៌តាមបែបបទសង្គមផង និងរក្សាបាននូវ ភាពជាខ្លួនឯង ផង។ យើងអាចរៀនសូត្រពីអ្នកដទៃបាន ប៉ុន្តែត្រូវរក្សាចរិតលក្ខណៈពិសេសរបស់ខ្លួនឱ្យនៅដដែល។ ចូរចាំថា ការ "មិនខុសពីគេ" អាចធ្វើឱ្យយើងរស់នៅស្រួលក្នុងចំណោមមនុស្សម្នា ប៉ុន្តែការ "ធ្វើជាខ្លួនឯង" ទើបធ្វើឱ្យជីវិតយើងមានន័យ និងមានតម្លៃពិតប្រាកដ។