ដើមត្នោត គឺជារុក្ខជាតិមួយដែលមានតម្លៃខ្ពស់ទាំងផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច វប្បធម៌ និងអត្តសញ្ញាណជាតិខ្មែរ។ វាជារុក្ខជាតិដែលដុះសម្បូរជាច្រើននៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ហើយត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាសញ្ញាតំណាងនៃជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាជនជនបទ។ ដើមត្នោតមានដើមធំ ត្រង់ និងខ្ពស់ ដែលអាចមានកម្ពស់លើសពី ១០ ម៉ែត្រ ស្លឹករបស់វាស្ថិតនៅកំពូលដើម មានរាងដូចផ្លិតធំៗ រឹងមាំ និងផ្លែរបស់វាដុះជាចង្កោម។

រុក្ខជាតិប្រភេទនេះផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងច្រើនសម្រាប់មនុស្ស ដោយអាចយកទៅកែច្នៃប្រើប្រាស់ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ក៏ដូចជាធ្វើជាអាហារ និងសម្ភារៈផ្សេងៗ។ ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ខេត្តដែលសំបូរដើមត្នោតជាងគេគឺ ខេត្តកំពង់ស្ពឺ ដែលប្រជាជននៅទីនោះបានពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងលើដើមត្នោតសម្រាប់ជីវភាពរស់នៅ។

ផ្លែត្នោតខ្ចី អាចយកមកបរិភោគបាន ដោយមានរសជាតិផ្អែមឆ្ងាញ់ និងអាចកែច្នៃធ្វើជាបង្អែម ឬមុខម្ហូបផ្សេងៗជាច្រើនប្រភេទ។ ចំណែកឯផ្លែត្នោតទុំវិញ គេអាចយកទៅធ្វើជានំ ឬអាហារផ្អែមដែលមានក្លិនឈ្ងុយ និងរសជាតិពិសេស។ ក្រៅពីនេះ ផ្នែកផ្សេងៗនៃដើមត្នោតក៏មានតម្លៃប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយផងដែរ។

ស្លឹកត្នោត អាចយកទៅត្បាញធ្វើជាសម្ភារៈប្រើប្រាស់ជាច្រើន ដូចជា ដំបូលផ្ទះ មួក កន្ត្រក កន្ទេល និងវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ផ្សេងៗ។ ស្លឹកត្នោតក៏អាចប្រើសម្រាប់វេចខ្ចប់នំ ឬយកទៅកែច្នៃជាសិល្បៈហត្ថកម្មដ៏ស្រស់ស្អាត។ ឫសត្នោត អាចយកទៅធ្វើជាឱសថបុរាណ ខណៈដើមត្នោតអាចប្រើសម្រាប់សាងសង់ផ្ទះ ធ្វើគ្រឿងសង្ហារឹម និងទូកជាដើម។

យ៉ាងណាមិញ នៅប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី និងប្រទេសឥណ្ឌាបុរាណ ស្លឹកត្នោតត្រូវបានប្រើជាក្រដាសសម្រាប់សរសេរ ដែលជាទម្រង់ដើមមួយនៃក្រដាស (Paper) ក្នុងអតីតកាល។ ស្លឹកត្នោតត្រូវបានយកទៅរក្សាទុកនៅកន្លែងក្តៅ បន្ទាប់មកលាយក្នុងទឹកអំបិលជាមួយម្សៅរមៀត ដើម្បីការពារការពុកផុយ។ នៅពេលស្លឹកស្ងួតបានល្អ គេយកទៅខាត់ជាមួយថ្ម ហើយកាត់ជាទំហំសមរម្យ មុននឹងយកទៅប្រើប្រាស់សម្រាប់ការសរសេរ។

សរុបមក ដើមត្នោតមិនត្រឹមតែជារុក្ខជាតិធម្មតាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាធនធានធម្មជាតិដ៏មានតម្លៃ ដែលមានសារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះជីវភាពរស់នៅ វប្បធម៌ និងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ជាតិខ្មែរ។